Είχε έρθει προ πολλού ο καιρός για την αφαλάτωση της μηχανής, οπότε χθές έφαγα σχεδόν ένα 6ωρο ασχολούμενος με αυτό. Να σημειώσω ότι κατα μέσο όρο φτιάχνω 3 καφέδες και για την αποσκλήρυνση του νερού χρησιμοποιώ μόνο το σακουλάκι με κόκκους ρητίνης της Rocket Espresso. Πρίν από 3 βδομάδες είχα λύσει το "μανιτάρι" για να δώ σε τι κατάσταση είναι. Τα αποτελέσματα:
Σίγουρα δεν ήταν και αμελητέα τα ευρήματα, αλλά θεώρησα ότι ήταν σε αποδεκτά επίπεδα για το στοιχειώδη τρόπο αποσκλήρυνσης που εφαρμόζω. Οπότε τότε έκανα το μηνιαίο καθαρισμό με Cafiza ώστε να περάσει και λίγος καιρός ώσπου να κάνω αφαλάτωση, αφού έτσι συστήνεται κιόλας.
Αφού έφτιαξα τα πρωινά καφεδάκια, έσβησα τη μηχανή και άδειασα εντελώς το boiler του ατμου από το ακροφύσιο του νερού, αφού προηγουμένως είχα σβήσει την αντίσταση του boiler του νερού από το PID. Αφαίρεσα τις άκρες από τα wands, driptray, περίβλημα και το πάνω καπάκι και σκέπασα ότι γινόταν με μια πετσέτα για να αποφύγω τα πιτσιλίσματα στο σασί. Διάλυσα 2 σακουλάκια 28gr Dezcal σε 1 λίτρο ζεστού νερού και αραίωσα με 1,5 λίτρο κρύου νερού για να μην καταστρέψω την αντλία. Βάσει αυτού του οδηγού:
http://www.espressocare.com/PDF-Files/V ... -30-10.pdf, απομόνωσα το κόκκινο καλώδιο από την κλέμα που συνδέεται με τον αισθητήρα της στάθμης του νερού στο boiler του ατμού, αφού για κάποιο λόγο δε μπορούσα να αποσυνδέσω την κλέμα από τη ράβδο.
Για να μη μπλέκω με βαλβίδες κενού είχα αφήσει ανοιχτό το διακόπτη του steam wand ώστε ανάβοντας τη μηχανή να γεμίσει το boiler ολοκληρωτικά και ο υπάρχων ατμός να διαφύγει από το ακροφύσιο, ώσπου να τρέξει νερό από εκεί. Τράβηξα νερό από το άλλο ακροφύσιο, από το grouphead κι έκανα και ένα backflush. Ξανασυνέδεσα τον αισθητήρα νερού, αφαίρεσα τη σίτα του grouphead και άφησα τη μηχανή στο χειρουργικό κρεβάτι για 1,5 ώρα. Το πρώτο νερό που βγήκε δεν έδειχνε καθόλου καλό, ήταν σαν...στρουμφόζουμο!
Επιστρέφοντας, έτρεξα και το υπόλοιπο νερό.
από το ακροφύσιο του νερού:
σπό το grouphead:
και από το ακροφύσιο του ατμού:
Τα 2 πρώτα συνέχιζαν να είναι στο χρώμα του φωτιστικού οινοπνεύματος, ενώ το ακροφύσιο του ατμού έμοιαζε με εξάτμιση νιγηριάνικου λεωφορείου!
Μάζεψα όλο το νερό σε ένα μπώλ
(μετά από κάμποση ώρα)
και άφησα τη μηχανή να κρυώσει για να ξαναλύσω το μανιτάρι:
και ο ασορτί θάλαμος της βαλβίδας εκχύλισης:
Ειλικρινά δεν ξέρω αν πρέπει να προτιμήσω το πρασινο-τυρκουάζ που είχε αρχικά ή το κόκκινο-κεραμιδί που απέκτησε τώρα. Προσπάθησα να τρίψω με μια οδοντόβουρτσα ότι γινόταν, αλλά ελάχιστα φύγανε. Δεν ξέρω αν αυτό είναι οξείδωση, πάντως πριν την αφαλάτωση είχε το μεταλλικό χρώμα με τις πράσινες φόλες των αλάτων. Πιστεύετε ότι πρέπει να ανησυχήσω με αυτήν την κατάσταση?
Προφανώς θα πηγαίναμε και σε δεύτερο γύρο, πάλι καλά που είχα πάρει 4 φακελάκια Dezcal.
Για να μην τα πολυλογώ ξαναέκανα όλα τα παραπάνω, εκτός από τον αισθητήρα του νερού. Αυτή τη φορά το νερό έδειχνε σαφώς καλύτερα.
Στο τέλος ξέπλυνα με 3 ρεζερβουάρ με καθαρό νερό, ώσπου να μην έχει όξινη γεύση το νερό και κέρασα και το πρώτο καφεδάκι το νεροχύτη για αυτά που είχε περάσει όλη τη μέρα.
Θέλω να πιστεύω ότι η κατάσταση της μηχανής πια είναι βελτιωμένη και οι σημερινοί καφέδες σε αυτό συνηγορούν.
Το ξέρω ότι 1 καλό σύστημα φιλτραρίσματος/αποσκλήρυνσης, όπως αυτό του Γιάννη (Y.V), θα ήταν σωτήριο, μιάς που δε θέλω να μπλέξω με κανάτες και τα συναφή, αλλά ακόμα δεν το έχω πάρει απόφαση να κάνω τέτοιο χαμό και μερεμέτι κάτω από τον πάγκο. Ήδη η σύζυγος έχει παραχωρήσει πολύτιμο χώρο στα κτηματομεσιτικά της κουζίνας και το πληρώνω αδρά με περιποιημένα καφεδάκια!
